Centrum

Pacyfizm Islamu

Według Koranu, wojna stanowi « konieczność niepożądaną», która powinna być prowadzona w absolutnej zgodzie z poszanowaniem praw moralnych, i do której nie należy się uciekać, jak tylko w ostateczności

. …Ilekroć rozpalają ogień wojny, Bóg go wygasza. Oni usiłują szerzyć na ziemi zgorszenie, lecz Bóg nie miłuje tych, którzy szerzą zgorszenie. ( sura al-Maidah, werset 64)

Uważne przeegzaminowanie historii życia proroka Muhammada pokazuje, iż wojna, jest środkiem obrony stosowanym tylko w sytuacjach, gdy jest to nieuchronne.

Proces objawienia Koranu prorokowi trwał przez 23 lata. Podczas pierwszych 13 lat, muzułmanie, więc mniejszość, przebywali w Mekce rządzonej przez pogan. Zmagali się z licznymi opresjami, wielu spośród nich było dręczonych, znęcano się nad nimi, torturowano, a nawet zabijano, grabiono ich domy i mienie. Wbrew temu wszystkiemu, nie uciekali się do przemocy, i nieustannie napominali politeistów do pokoju.

Gdy opresje stały się już nie do wytrzymania, muzułmanie emigrowali do Yathrib, nazwanej później Medyną, gdzie mogli ustanowić, w otoczeniu o wiele spokojniejszym i wolnym, własny porządek. Ustanowienie swojego własnego systemu, skądinąd nigdy nie podburzyło ich do sięgnięcia po broń przeciwko agresywnym bałwochwalcom Mekki. Ale dopiero po objawieniu powyższego wersetu, prorok zezwolił muzułmanom do przygotowań wojennych.

Wolno walczyć tym, którzy doznali krzywdy- Zaprawdę, Bóg jest wszechwładny, by im udzielić pomocy! - I tym, którzy zostali wypędzeni bezprawnie ze swoich domostw, jedynie za to, iż powiedzieli: "Pan nasz - to Bóg!" I jeśliby Bóg nie odepchnął ludzi, jednych przy pomocy drugich,to zostałyby zniszczone klasztory i kościoły, miejsca modlitwy i meczety, gdzie często wspomina się imię Boga. Bóg pomoże z pewnością tym, którzy Jemu pomagają. Zaprawdę, Bóg jest Mocny, Potężny! ( sura al-Hajj, werset 39, 40 )

W ten sposób zostało zezwolono muzułmanom prowadzenie wojny tylko, dlatego, iż byli prześladowani i poddani przemocy. Inaczej mówiąc, Bóg zezwolił na prowadzenie wojny jedynie defensywnej. W innych wersetach, muzułmanie są przestrzegani przed uciekaniem się do tego rozwiązania, do prowokacji czy przemocy:

Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy was zwalczają, lecz nie bądźcie najeźdźcami.
Zaprawdę; Bóg nie miłuje najeźdźców! ( sura al-Baqara, werset 190)

Po objawieniu powyższych wersetów, miały miejsce walki pomiędzy muzułmanami i arabskimi poganami. Jednakże, muzułmanie nigdy nie prowokowali pierwsi konfliktów. Zauważmy, że prorok ustanowił spokojny klimat społeczny dla muzułmanów, podpisując akt zgody (rozejm z Hudaybiya) z poganami gdzie zaakceptował większość ich żądań. Jednak poganie pogwałcili ugodę i tym samym sprowokowali nową wojnę. Niemniej jednak, wyznawców Islamu przybywało, oddziały islamskie powiększały się. Prorok Muhammad zdobył Mekkę nie używając przemocy, w duchu całkowitej tolerancji. Gdyby chciał, mógłby zemścić się na przywódcach bałwochwalców. Jednakże nie zrobił nic. Nie wyrządził im, żadnej krzywdy, przebaczył im i potraktował z wielką tolerancją. Ci spośród pogan, którzy przyjęli islam wkrótce po tym, z własnej nieprzymuszonej woli, mogli tylko podziwiać jego wielki charakter. ( Po wkroczeniu do Mekki, zwrócił się do politeistów, słowami: Idźcie, jesteście wolni) •

Priorytety islamskie przedstawione przez Boga w Koranie tłumaczą tę pokojową politykę i odbijają się w łagodności proroka Muhammada. W Koranie, Bóg nakazuje traktować sprawiedliwie i z łagodnością tych, którzy nie są muzułmanami.

Bóg nie zabrania wam, abyście byli dobrzy i sprawiedliwi względem tych, którzy was nie zwalczali z powodu religii ani nie wypędzali was z waszych domostw.
Zaprawdę, Bóg miłuje ludzi sprawiedliwych! Bóg zabrania wam tylko, abyście sobie brali za przyjaciół tych, którzy was zwalczali z powodu religii i którzy was wypędzali z waszych domostw, i którzy pomagali przy wypędzaniu was. Ci, którzy ich biorą za przyjaciół, są ludźmi niesprawiedliwymi. ( sura al-Mumtahana; werset 8,9)

Powyższe wersety, ukazują postawę muzułmanina względem nie muzułmanów. Nakazane mu jest traktowanie z grzecznością wszystkich nie muzułmanów, i wystrzegania się przyjaźni jedynie z tymi, którzy wykazują postawę wrogości względem islamu. W przypadku, gdy ta nienawiść prowadziłaby do brutalnych ataków, grożących życiu muzułmanów, rozumianych tu jako wojna przeciwko nim, muszą odpowiedzieć w sposób uzasadniony zważając na wagę sytuacji. Islam zabrania wszelkich form barbarzyństwa, bezpodstawnych aktów przemocy, agresji i niesprawiedliwości. W innym wersecie, Allah wyjaśnia muzułmanom i przypomina im, iż wściekłość czy nienawiść, jaką odczuwają wobec wrogów, nie może prowadzić do niesprawiedliwości:

O wy, którzy wierzycie! Trzymajcie się prosto przed Bogiem, dając świadectwo sprawiedliwości. I niech nienawiść do jakiegokolwiek ludu nie skłania was do grzechu, abyście nie popełnili niesprawiedliwości. Bądźcie sprawiedliwi! To jest najbliższe bogobojności. Bójcie się Boga! Zaprawdę, Bóg jest w pełni świadomy tego, co czynicie! ( sura al-Maida, werset 8)

Znaczenie pojecia dżihadu

Koncepcja dżihadu zasługuje na wyjaśnienie z uwagi na temat tego artykułu.

Dosłowne znaczenie „ dżihadu” to „ wysiłek”. Inaczej mówiąc, wypełnianie dżihadu, oznacza, „ wzmożony wysiłek, „walkę na rzecz”. Nasz prorok Muhammad wyjaśnił, iż największy dżihad to ten, który człowiek prowadzi przeciwko samemu sobie. To, co rozumiemy tu przez pojęcie „ samemu sobie” to nasze żądze, egoistyczne ambicje. Walka intelektualna, z poglądami antyreligijnymi czy ateistycznymi jest również formą dżihadu, w całkowitym znaczeniu tego słowa.

Wyjąwszy znaczenie ideologiczne i duchowe, walka w sensie technicznym, walka zbrojna, jest również uważana za dżihad. Jednakże, jak widzieliśmy uprzednio, ta walka nie może być prowadzona jak tylko w celach defensywnych. Uciekanie się do koncepcji dżihadu przy aktach jawnej agresji względem niewinnych, sianie terroru, jest wielkim nadużyciem i wypaczeniem oraz niesprawiedliwością.

Miłosierdzie tolerancja i humanizm islamu.

Islamska « doktryna polityczna » (tzn. Najważniejsze założenia i dekrety islamskie w kwestiach politycznych) jest w najwyższym punkcie pacyfistyczna i umiarkowana. Potwierdzają to liczni historycy i teologowie niemuzułmańscy. Historyk brytyjski, Karen Armstrong, była zakonnica i znany ekspert historii orientu, poczyniła następujący komentarz, w swojej książce „święta wojna”, traktującej o historii trzech wielkich religii:

…Słowo « islam » w języku arabskim posiada te same korzenie, co słowo „pokój” i Koran potępia wojnę jako ewenement anormalny stojący w opozycji do woli Boga: Ilekroć rozpalają ogień wojny, Bóg go wygasza. Oni usiłują szerzyć na ziemi zgorszenie, lecz Bóg nie miłuje tych, którzy szerzą zgorszenie.(Koran, sura al-Maida, werset 64). Islam nie usprawiedliwia wojny lub szerzenia agresji, jak czyni to Tora w pierwszych pięciu księgach Biblii. Religia bardziej realistyczna niż chrześcijaństwo, islam deklaruje, iż wojna jest nie do uniknięcia i czasami konieczna by zadać kres opresji i cierpieniu. Koran naucza, iż wojna musi być ograniczana i prowadzona w sposób jak najbardziej humanitarny. Muhammad musiał zwalczać nie tylko mieszkańców Mekki, ale równocześnie plemiona żydowskie z tamtego regionu i plemiona chrześcijańskie z Syrii, sprzymierzone z żydami i planujące atak przeciwko niemu. Jednakże, nie popchnęło to Muhammada do potępienia ludzi księgi. Ówcześni muzułmanie, byli zmuszeni do obrony, ale nie prowadzili, żadnej świętej wojny przeciwko religii ich nieprzyjaciół. Gdy Muhammad wysłał Zaida przeciwko chrześcijanom na czele armii muzułmańskiej, powiedział im by walczyli dzielnie w sprawie Boga w sposób najbardziej humanitarny. Nie wolno im męczyć zakonników, mnichów i mniszek, ludzi słabych i bezsilnych, którzy nie mogą wałczyć. Nie wolno im popełniać, żadnej masakry na cywilach. Muzułmanie nie mogli niszczyć żadnego drzewa ani zburzyć żadnego budynku. Było to zupełnie różne od wojen Jozuego Po śmierci naszego proroka, muzułmanie nadal traktowali wyznawców innych religii z tolerancją i szacunkiem. Państwa islamskie stały się domem pewnym i wolnym, żydów i chrześcijan. Po zdobyciu Jerozolimy, Omar uspakajał chrześcijan, obawiających się rzezi, tłumacząc im, że są bezpieczni. Odwiedził nawet ich kościoły, zapewniając, że mają prawo odbywać swój kult w całkowitej wolności.

W 1099, cztery wieki po zdobyciu Jerozolimy przez muzułmanów, miasto zostało nawiedzone przez Krzyżowców, którzy poddali wszystkich mieszkańców miasta ciosom mieczy. Dlatego, idąc naprzeciw temu, w co wierzą chrześcijanie, Saladyn, generał muzułmański, który zdobył Jerozolimę w 1187, nie uczynił krzywdy żadnemu cywilowi i zakazał swoim żołnierzom grabieży. Ponadto zostało dozwolone mieszkańcom chrześcijańskim zabranie wszystkich swoich dóbr i bezpieczne opuszczenie miasta.

Okres panowania Turków Seludżyckich i Imperium Otomańskiego, odznaczył się również tolerancją religijną i sprawiedliwością islamu. Jak wszyscy wiedzą, żydzi wypędzeni z Hiszpanii katolickiej, znaleźli pokój na ziemiach Imperium Otomańskiego, gdzie schronili się w 1492 roku. Sułtan Mehmed, zdobywca Istambułu, równorzędnie nadał żydom i chrześcijanom ich wolność religijną. W sprawie praktyk tolerancji i sprawiedliwości muzułmanów, historyk, A Miquel mówi:

Chrześcijanie byli rządzeni przez państwo bardzo dobrze zarządzane, gdzie było coś, co nie istniało w Imperium Bizantyjskim czy pod panowaniem rzymskim. Nie byli nigdy poddani systematycznej opresji, przeciwnie, Imperium, a przede wszystkim Istambuł, stało się miejscem schronienia torturowanych żydów hiszpańskich. Nigdy nie byli zmuszani do przyjmowania Islamu

John L. Esposito, profesor religii i polityki międzynarodowej na Uniwersytecie Georgetown, czyni podobny komentarz:

Dla wielu populacji nie muzułmańskich żyjących na terytorium bizantyjskim i perskim, już wcześniej poddanym obcym rządom, panowanie islamu oznaczało raczej zmianę zarządców, nowi byli często bardziej łagodni i bardziej tolerancyjni, niż utratę niezależności. Liczne spośród tych populacji, cieszyły się nawet dużą autonomią lokalną i często płaciły niższe podatki…A w tym co dotyczyło religii Islam okazał się bardziej tolerancyjny przyznając o wiele większą wolność religijną obywatelom żydowskim i chrześcijańskim.

Jak zostało jasno odnotowane, historia nigdy nie dawała świadectwa przeciwko muzułmanom, jako „sprawców bezeceństw”. Przeciwnie, ci ostatni przynieśli bezpieczeństwo i pokój ludziom wszelkich narodów i wiar, żyjących na wielkim terytorium, na którym królowali. Podsumowując, miłosierdzie, pokój i tolerancja tworzą rzeczywiste wartości moralne i przekonania Koranu i islam usiłuje wyeliminować podobne zachowania z powierzchni ziemi. Przykazania Koranu, i praktyki muzułmanów na przestrzeni historii są jasne, i nie pozostawiają faktycznie wątpliwości.

Tłumaczenie: Centrum Kultury Islamu we Wrocławiu
Źródło: http://www.islamdenonceterrorisme.com/

Autor: HARUN YAHYA