SUNAN AS-SALAT - Elementy nadobowiązkowe modlitwy
Sunny w modlitwie są to elementy, których przestrzeganie zaleca się modlącemu, ażeby uzyskał nagrodę za to, lecz jeśli opuści, nie spowoduje nieważności modlitwy:
1. Przystepując do modlitwy należy podnieść ręce, mając wewnętrzną stronę dłoni zwróconą w kierunku na Mekkę, mając kciuki na wysokości płatków usznych lub ramion, mówiąc: „Allahu akbar”. Zaleca się też podnosić ręce przy wykonaniu skłonu (ruku) i wyprostowując się ze skłonu. Jest to opinia większości prawników z wyjatkiem hanafitów i niektórych malikitów.
2. Złożyć prawą rękę na lewej – kładąc obie na piersiach lub niżej lub blisko pępka. O każdym położeniu mówią hadisy, także o opuszczeniu rąk wzdłuż ciała.
3. Otwarcie modlitwy, po „Allah akbar” właściwą dua pochodzącą od Wysłannika (PZN), na przykład:
„O Boże! Doskonałość i chwała Tobie, błogosławione imię Twe, niezmierzone jest Twe bogactwo, nie ma innego Boga czczonego, tylko Ty” (subhanaka allahumma wa bihamdik wa tabarak ismuk wa tala dżadduk wa la ilaha ghajruk). Przekazali Abu Daud, Al-Hakim, który uznał za hadis prawdziwy, zgadzał się z nimi co do tego az-Zahabi.
„Zwróciłem twarz ku Temu, który stworzył niebiosa i ziemię, jako monoteista, nie będący politeistą. Moja modlitwa, ofiary, życie i śmierć, do Boga Pana światów należy, nie mającego towarzysza. To mi nakazano, jestem muzułmaninem” (wadżdżahtu wadżhi lillazi fatara s-samawati wa l-arz hanifa wa ma ana min l-muszrikin inna salati wa nusuki wa mahjaj wa mamati li llah rabb l-alamin la szarika lahu wa bi zalika umirt wa ana min l-muslimin). Przekazali Muslim, Abu Daud, An-Nasai, Ibn Hibban, Ahmad, at-Tabarani i asz-Szafi.
4. Wypowiedzenie ciche, po dua otwierajacej modlitwę, formułki: auzu billahi min asz-szajtan r-radżim. Nie ma niczego złego, aby ją wymawiać w każdym rakacie przed recytacją sury al-Fatiha.
5. Po recytacji al-Fatihy wypowiedzieć: „amin”. Obowiązuje to zarówno imama, jak i osoby modlące się za imamem (mamum), bądź indywidualnie wykonujące modlitwę (munfarid). Głośno należy wypowiedzieć w modlitwach głośnych , po cichu zaś w modlitwach cichych, przy czym należy postępować za imamem bez wyprzedzania lub nadmiernego opóźniania wypowiedzenia tej formułki.
6. Po recytacji al-Fatihy odmówić ajaty z Koranu z wyjątkiem treciego i czwartego cyklu (raka), w których wystarczy wyrecytowanie al-Fatiha. Można recytować dowolna surę, krótką lub długą, całą surę lub kilka wersetów sury - to wszystko było praktykowane przez Proroka.
Zaleca się, by dłużej recytować w pierwszym niż w drugim raka; przekazano, że Wysłannik Allaha (PZN) w czasie modlitwy al-maghrib recytował krótkie sury z grupy zwanej al-mufassal oraz że recytował i długie: al-Araf, as-Saffat, ad-Duchan; przy recytacji zaleca się upiększenie głosu i krótką przerwę przy każdym wersecie; po recytacji wersetu wspominającego o miłosierdziu, należy prosić Allaha o łaskę, po wersecie mówiącym o karze, należy prosić Allaha o zbawienie. Głośno recytuje się w modlitwie al-fadżr, piątkowej oraz w pierwszym i drugim rakacie modlitw al-maghrib i al-isza, a w pozostałych po cichu. Co do modlitw nadobowiązkowych, to w dziennych recytacja jest cicha, głośna zaś w nocnych. Głośna i cicha recytacja to formuła modlitwy, gdyby ktoś przez zapomnienie-nieuwagę lub świadomie nie trzymał się tej formuły, co do głośnej i cichej recytacji, to nie ponosi z tego powodu żadnych obowiązków. Jeśli chodzi o modlącego się za imamem to powinien on przysłuchiwać hsię jak imam recytuje głośno, a recytować, gdy imam recytuje cicho. Jest to w zgodzie ze słowem Allaha: „A kiedy jest recytowany Koran przysłuchujcie się i milczcie. Być może doznacie miłosierdzia” - Koran Wzniesione krawędzie, 204. Także z hadisem: „Gdy imam mówi „Allahu akbar”, wy też mówcie, a kiedy recytuje, to przysłuchujcie się”. Zrelacjonował Muslim.
7. Zaleca się wypowiadanie „Allah akbar” przy przejściu do pokłonu i uniesieniu się z czołobiciana, przy przejciu do stania i siedzenia, z wyjątkiem podniesienia się z ruku; w ruku głowę wyrównać z plecami i oprzeć się dłońmi o kolana z rozłączonymi palcami dłoni. W tej pozycji powiedzieć: Przeczysty Mój Pan Potężny (subhana rabbi al-azim) - trzykrotnie lub więcej bądź jakąś inną tradycyjną formułkę:
„Doskonały, święty, Pan aniołów i Gabriela” (subbuhun, kuddusun, rabb ul-malaikati wa r-ruh). Zrelacjonował Muslim.
„O Boże! Tobie się kłaniam, w Ciebie uwierzyłem, Tobie się poddałem, Tyś moim Panem, korzy się przed Tobą mój słuch i wzrok, szpik, kość i mięsień; wszystko to, co utrzymują moje stopy, korzy się przed Bogiem Panem światów” (Allahumma laka amantu wa laka aslamtu anta rabbi chasza laka sami wa basari wa muchchi wa azmi wa asabi wa ma istakallat bihi kadami lillah rabb l-alamin). Przekazał Muslim.
8. Wyprostowując się po wykonaniu ruku, powiedzieć raz: Wysłuchuje Bóg tych, którzy Go chwalą (sami allahu liman hamidah), a kiedy już będzie wyprostowany: O Boże! O Panie Tobie chwała (Allahuma rabbana wa laka l-hamd).
9. Zaleca się przy wykonywaniu sudżud najpierw oprzeć o ziemię kolana, potem ręce, następnie oprzeć o ziemię nos, czoło i ręce z wyjątkiem łokci, które trzeba unieść, głowę umieścić między dłońmi, których palce zachowują kierunek na Kabę. W tej pozycji wystarczy powiedzieć trzy razy: Doskonały Mój Pan wyniosły (Subhana rabbi l-aalaa), można głosić inne formułki:
„O Boże! Tobie czołem biję, w Ciebie uwierzyłem, Tobie się poddałem, Ty jesteś moim Panem. Dotknęła głowa ziemi dla Tego, który ją stworzył, ukształtował w najlepszej formie, dał jej słuch i wzrok. Błogosławiony najdoskonalszy ze stwórców” (Allahumma laka sadżadtu wa bika amantu wa laka aslamatu wa anta rabbi sadżada wadżhi lillazi chalakahu wa sawwarahu fa ahsana suwarahu wa szakka samahu wa basarahu fatabarak allah ahasana l-chalikin). Zrelacjonował Muslim.
10. Usiąść między dwoma sudżud układając nogi w ten sposób, że siada się na stopach obu nóg, z tym że wspiera się stopę prawej nogi na palcach zwróconych ku Kabie. W tej pozycji odmawia się dua:
„O Boże! Wybacz mi, zmiłuj się, uzdrów, poprowadź i obdarz” (Allahumma ighfir li wa rhamni wa afini wa hdini wa rzukni). Przekazał At-Tirmizi. Wg szafitów, należy przedłużyć chwilkę przysiad po drugiej sadżda, a przed powstaniem do stania, w cyklu modlitewnym, w którym nie ma taszahhud.
11. Pierwsze zaświadczenie (at-taszahhud al-awwal)(u hanafitów stanowi obowiązek). Odmawia się w pozycji siedzącej, tak jak wspomniano w pkcie poprzednim. Dłonie, prawą kładzie się na prawym kolanie, lewą na lewym, albo na udach. Przy zaświadczeniu podnosi się palec wskazujący prawicy [...].
12. Zaleca się, aby przy ostatnim zaświadczeniu, przysiąść na lewym biodrze (tawarruk), to znaczy przesunąć lewą nogę za kolanem pod prawą nogę. Palce prawej stopy należy podeprzeć w sposób opisany poprzednio (przekazał to al-Buchari). Odmówić modlitwę za Wysłannika (PZN) zwaną as-salat al-ibrahimijja, po taszahhud.
13. Zaleca się też wykonanie prośby do Boga (dua) przed zrobieniem salam. Prorok miał zwyczaj modlić się:
„O Boże! Wybacz mi me grzechy przeszłe i przyszłe, skryte i jawne, moje nadużycia i wszystko to, co ty wiesz lepiej ode mnie. Ty jesteś pierwszy i ostatni, nie ma innego Boga czczonego, tylko ty” (Allahumma ighfir li ma kaddamt wa ma achchart wa ma asrart wa ma alant wa ma asraft wa ma anta alamu bihi minni anta l-mukaddim anta l-muachchir la ilaha illa ant). Przekazał Muslim.
„O Boże! Chronię się u Ciebie przed karą Gehenny, karą grobową, nieszczęściami od żywych i zmarłych oraz zła kłamliwego mesjasza” (Allahumma inni auzu bika min azab dżahannam wa min azab l-kabr wa min fitna l-mahja wa l-mamat wa min szarr fitna l-masih d-dadżdżal). Przekazał Muslim.
14. Po salam wspominać Boga (azkar), tak jak to czynił Prorok:
„O Boże! Tyś Pokojem i od Ciebie Pokój. Błogosławionyś, Potężny i Szczodry” (Allahumma anata s-salam wa mink s-salam tabarakt ja za l-dżalal wa l-ikram). Przekazał Muslim.
„Przebaczono grzechy, choćby były obfite jako piana morska, temu, kto głosił doskonałość Boga po każdej modlitwie trzydzieści trzy razy, chwalił Go trzydzieści trzy razy, głosił jego wielkość trzydzieści trzy razy. W sumie dziewięćdziesiąt dziewięć, a dopełni sto mówiąc: nie ma innego Boga czczonego tylko jeden Bóg, nie mający towarzyszy, do niego królestwo i chwała, On nad każdą rzeczą wszechwładny” (...la ilaha illa llah wahdahu la szrika lahu lahu l-mulk lahu l-hamd wa huwa ala kull szaj kadir). Przekazał Muslim.
„O Bóże! Wspomóż mnie, przy wspominaniu Ciebie, podzięce Tobie, poprawianiu i doskonaleniu służby dla Ciebie” (Allahumma ainni ala zikrika wa szukrika wa husn ibadatika). Przekazał Ahmad, Abu Daud i An-Nasai.
„Nie ma Boga czczonego, tylko Bóg nie mający towarzyszy, do niego królestwo i chwała, On jest nad każdą rzeczą wszechwładny. O Boże! Nie odbierze nikt, co dałeś, ani nikt nie da, jeśli przeszkodziłeś. Nie pomoże niczyje bogactwo, bo do Ciebie należy wszystko” (la ilaha illa llah wahda la szarika lahu lahu l-mulk wa lahu l-hamd wa huwa ala kull szaj kadir allahumma la mani lima atajt wa la muti lima manat wa la janfa za l-dżidd mink l-dżidd). Przekazali al-Buchari i Muslim.